, Edgar Zeidler

Zoo

hop mìr gehn ìn der Zoo. Üszug üs mim Nàrreschìff, won i gràd schrib

Vo einem Dàj uf der ànder, gànz unverhofft
gehn kè Nàrre meh ìn der Zoo.
D Zoobewohner han sich gsajt: „O,
wàs ìsch jetz los, kè Nàrr meh, wo àns Gitter klopft!“
Die Àffe sìn zìmlig verdutzt,
un froje sich mìt der Zitt:
„Wo sìn unsri Cousinlitt?“
un danke àss es jetz nit meh nutzt,
àss se ìhri Kàbriole witterscht màche,
wenn kè Züeschauier vor ìhne stehn nun làche.
D Leewe gahne noch äfter àss sonscht,
der Leebvàtter schloft à eim Stìck,
d Leewin hät e Kìnd, zum Glìck,
sonscht war dàs Zoolawe umesonscht.
S Leewekìnd seht, àss si Vàtter trürig ìsch,
frojt d Màmme, wàs los ìsch, wàs siner Bàppe hät.
„Si Großvàtter ìsch frèi gsì un nìt àn der Kett,
wie dü mi Kìnd, wo s gànze Lawe gfànge bìsch!“
 
Schon e Monet ìsch’s jetz har,
àss der Zoo so manschelaar
ìsch un d Gfàngene unter sich sìn.
ettligi süeche noh n eme Sìnn,
bis e scheener Dàj e Spàtz üs der Stàdt
gànz ufgrèjt un schrìll e Nohrìcht pfifft:
„Heere, heere, do dusse sìn d Litt
salbscht igsperrt, jeder gfànge wie n e Ràtt!“
 
Wo dàs d Zoobewohner erfàhre, geht e Schrèi
vor Freid ìn der Hìmmel, jetz fühle sìe sich frèi,
sogàr Vàtter Leeb briehlt wie noch nie so lütt,
un verweckt s Fültier un der Sìweschlafer,
verschreckt ìn der Witte Scheef un e Schafer.
Die Schìmpànze làche sich hàlwer kàpütt,
der Panther ìm Käfig hät nìm da laare Blìck
um s Witterschtlawe ìsch’s em wìdder drum.
Der Tiger tigert nìm so zwànghàft rum,
d Elefànte empfìnde so ebbis wie Glìck ---
 
Leider hät d Mansche-Stàllpflìcht emol e And,
un e scheener Morje sìn se wìdder do.
Ìn de àmüsierte Bewohner vom Zoo
fàllt uf, àss d Nàrre Handschig han àn de Hand,
un d Fràtz vermummt mìt eme Lumpe,
sich nìm wie vorhar zammaklumpe.
Se tràje àlli komischi Kìttel
un stìnke noh Desinfektionsmìttel.